Bruidsetiquette

Bruidsboeket

Het bruidsboeket is een onmisbaar onderdeel van de accessoires van de bruid. Behalve dat is het bruidsboeket ook nog onderdeel van een leuke huwelijkstraditie namelijk ‘het werpen van het boeket’. De bedoeling van het bruidsboeket is niets anders dan het versieren van de bruid. Het is de bruidegom die het boeket behoort te betalen en in sommige gevallen kan de bruidegom het boeket zelfs meenemen voor de bruid wanneer hij haar komt ophalen op de dag van de bruiloft.

De bruid behoort voorafgaand aan de ceremonie het bruidsboeket met haar rechterhand beet te houden. Na de ceremonie draagt ze het boeket links. Het werpen van het bruidsboeket komt voort uit het bijgeloof in vroeger tijden dat er onder ongetrouwde vrouwen heerste dat als je een onderdeel van de kleding of accessoires van een bruid te pakken kreeg dit een teken was dat jij snel een huwelijkspartner zou vinden. Dit bijgeloof leidde er echter toe dat de bruid nogal vaak een slechte behandeling van haar gasten kreeg. Zo scheurden ze met regelmaat delen van haar trouwjurk af of vernielden zij haar accessoires in de hoop zelf het huwelijksgeluk te vinden door een stukje te bemachtigen. Om grijpgrage gasten van haar af te houden ontstond zo de gewoonte om het bruidsboeket te werpen naar de vrijgezelle vrouwen die te gast waren op de trouwerij. De correcte manier om dit vandaag de dag te doen is vlak voor de aftocht van de bruid en bruidegom naar hun hotelkamer tijdens het trouwfeest. De ceremoniemeester verzameld dan alle vrijgezelle dames aanwezig en groepeert ze bij elkaar. De bruid gaat met haar rug naar de groep staan en werpt haar boeket over haar schouder richting de groep. Niet zelden buitelen de dames in de groep over elkaar heen om het boeket te kunnen bemachtigen.

Of het vangen van het boeket ook daadwerkelijk een huwelijksbelofte inhoud mag iedereen zelf invullen natuurlijk.

Kousenband

De traditie van het werpen van de kousenband stamt uit dezelfde tijd en niet in de laatste plaats om dezelfde redenen als het werpen van het bruidsboeket. Het was namelijk de gewoonte voor de vrijgezelle mannen om de bruidegom met zijn bruid naar de slaapkamer te begeleiden voor de huwelijksnacht en de ontmaagding van de bruid. De kousenband – die natuurlijk in de eerste plaats werd gedragen om de kousen omhoog te houden – was tijdens de bruiloft ook een teken van de maagdelijkheid van de bruid.

De bruid werd voor het vertrek naar de slaapkamer geacht eerst de kousenband door haar bruidegom te laten verwijderen, waarmee zij aangaf afstand te doen van haar maagdelijkheid. In de middeleeuwse tijden waaruit deze traditie stamt kon echter niet elke gast diens eveneens middeleeuwse manieren bedwingen en leidde de traditie van de kousenband er nogal eens toe dat de vaak beschonken gasten de bruid onteerden nog voordat zij met haar bruidegom de slaapkamer kon bereiken. Evenals met het bruidsboeket was een passende afleiding dus gewenst en dit hield in dat de bruidegom de kousenband richting de vrijgezelle mannen wierp en er vervolgens gauw met zijn bruid vandoor ging om het huwelijk te consumeren. De correcte manier voor het werpen van de kousenband is eveneens dat de ceremoniemeester de vrijgezelle mannen verzameld en de bruidegom hen met de rug toegekeerd de kousenband over de schouder toewerpt.

Corsage

Het dragen van de corsage is eveneens gewoon een persoonlijke versiering tijdens een plechtige gebeurtenis en daarom uitermate geschikt voor en al snel traditie geworden tijdens bruiloften. De traditionele corsage bestaat uit verschillende bloemen. Voor de dames bevat zij een paar bloemen uit het bruidsboeket die naar beneden worden gedragen, links onder het sleutelbeen. Zij kunnen de corsage ook aan een handschoen of in het haar dragen. Voor de heren bestaat de corsage uit één bloem die naar boven op de linkerrever wordt gedragen. Volgens de etiquette draagt de dame de corsage met de bloemen omlaag en de heer met de bloemen omhoog.